คำอธิบายเชิงลึก

คาถานี้เกี่ยวข้องกับพระเรวตะ น้องชายคนสุดท้องของพระสารีบุตร ท่านถูกจัดงานแต่งงานตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ แต่เมื่อท่านเห็นหญิงชราวัย 120 ปีในงานแต่งงานของท่าน ท่านก็ตระหนักถึงความทุกข์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ของความแก่ชราและสังขารที่ร่วงโรย ท่านหนีจากงานแต่งงานเพื่อไปบวชและในที่สุดก็บรรลุอรหัตผล โดยเลือกที่จะอาศัยอยู่ในป่าไม้ตะเคียนที่มีหนามและยากลำบาก เมื่อภิกษุรูปอื่นๆ วิจารณ์สภาพความเป็นอยู่ของท่าน พระพุทธองค์ทรงอธิบายว่าผู้รู้แจ้งย่อมพบความสงบสุขที่แท้จริงได้ในทุกที่ ในขณะที่ผู้เริ่มต้นปฏิบัติธรรมมักจะแสวงหาสถานที่ที่เงียบสงบและปลีกวิเวกเพื่อทำจิตใจให้สงบ แต่ผู้ที่ทำลายกิเลสจนหมดสิ้นแล้วจะมีความสงบสุขอยู่ภายในตนเอง ในโลกที่วุ่นวายและเสียงดังในปัจจุบัน เรื่องนี้สอนเราว่าความสุขสูงสุดนั้นขึ้นอยู่กับความบริสุทธิ์ของจิตใจ ไม่ใช่สภาพแวดล้อมภายนอก