คำอธิบายเชิงลึก

พระพุทธองค์ตรัสคาถานี้เมื่อมีภิกษุบางรูปกล่าวหาพระอนุรุทธะอย่างผิดๆ ว่าท่านโอ้อวดด้วยการรับบิณฑบาตอาหารชั้นเลิศจำนวนมาก โดยไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเป็นเทวดาที่ดลใจให้ชาวบ้านถวายทานอย่างมากมาย พระพุทธองค์ทรงใช้เหตุการณ์นี้เพื่อสอนว่า พระอรหันต์ผู้ทำลายอาสวกิเลสทั้งปวงจนหมดสิ้นแล้ว ย่อมไม่มีความยึดติดในรสชาติหรือปริมาณของอาหารเลย ปุถุชนมักจะนำความปรารถนาและกิเลสทางโลกของตนไปตัดสินผู้อื่น ทำให้มองการกระทำของผู้รู้แจ้งผิดเพี้ยนไป พระพุทธองค์ทรงเตือนไม่ให้ตัดสินผู้อื่นอย่างผิวเผินและเต็มไปด้วยความริษยาเช่นนั้น เครื่องวัดความเจริญทางธรรมที่แท้จริงไม่ใช่รูปลักษณ์ภายนอก แต่เป็นจิตที่ไม่หวั่นไหวเมื่อเผชิญกับโลกธรรม 8 (ได้ลาภ-เสื่อมลาภ, ได้ยศ-เสื่อมยศ, นินทา-สรรเสริญ, สุข-ทุกข์) แทนที่จะวิพากษ์วิจารณ์ผู้อื่นด้วยความไม่รู้ เราควรหันมาจดจ่อกับการชำระจิตใจของตนเองให้บริสุทธิ์ ดำรงอยู่ในสุญญตาและความหลุดพ้น เพื่อที่เราจะได้ดำเนินชีวิตไปในโลกได้อย่างอิสระเสรี ดุจนกที่บินไปในท้องฟ้า