คำอธิบายเชิงลึก

คาถานี้เป็นคำเตือนสติอย่างจริงจังสำหรับผู้บวช ผู้ซึ่งควรจะสละแล้วซึ่งกามคุณ 5 แต่ความปรารถนาในลาภยศและชื่อเสียงที่จอมปลอมสามารถทำให้จิตใจของผู้ปฏิบัติธรรมไขว้เขวได้ อัตตามักจะค่อยๆ คืบคลานเข้ามาโดยไม่รู้ตัว ในตอนแรกอาจเป็นสามเณรที่อ่อนน้อมถ่อมตน แต่เมื่อได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุ อีโก้เริ่มเติบโต ต้องการให้คนมาเคารพกราบไหว้ และรู้สึกโกรธหากไม่มีใครเรียกด้วยสมณศักดิ์สูงๆ ความยึดมั่นใน 'ตัวตน' นี้ก่อให้เกิดความโลภในปัจจัยยศและการครอบครองวัดวาอาราม ครูบาอาจารย์ในอดีตมักเตือนเสมอว่า การบริโภคของขบฉันที่ญาติโยมถวายด้วยศรัทธาโดยมิได้ปฏิบัติธรรมอย่างจริงจัง ถือเป็นหนี้กรรมที่หนักหนา และการเพลิดเพลินในลาภยศก็คือการปลูกเหตุแห่งความทุกข์ในอนาคต ลาภยศทางโลกนั้นไม่ยั่งยืนเหมือนหมอกในยามเช้า พระภิกษุจึงควรมองตำแหน่งหน้าที่เป็นเพียงเครื่องมือในการเผยแผ่พระศาสนา ไม่ใช่สิ่งตอบสนองความภาคภูมิใจส่วนตน