คำอธิบายเชิงลึก

พระสูตรนี้ทรงสอนทั้งบรรพชิตและคฤหัสถ์ แม้พระภิกษุจะปลีกตัวออกจากทางโลก แต่โดยหลัก 'ปฏิจจสมุปบาท' แล้ว ชีวิตเราล้วนเกี่ยวเนื่องกับสรรพสัตว์ การกระทำดีหรือชั่วของเราย่อมส่งผลกระทบถึงกันทั้งหมด ดังนั้น สิ่งที่บรรพชิตควรสร้างสรรค์จึงไม่ใช่โบสถ์วิหารที่ใหญ่โตตระการตา แต่คือ 'สติปัญญา' เมื่อใดที่เราทำงานด้วยความยึดติดในรูปแบบ อัตตาจะเข้าครอบงำจนเกิดความคิดที่ว่า "นี่คืองานของฉัน ทุกคนต้องทำตามคำสั่งฉัน" และเมื่อไม่ได้ดั่งใจ ความโกรธและความทุกข์ก็จะตามมา จิตใจของคนเขลามักยึดตัวเองเป็นศูนย์กลาง มองว่าตนสำคัญที่สุดและต้องการให้ผู้อื่นสยบยอม ความหลงในอำนาจนี้ทำให้อัตตาขยายใหญ่โต คนพาลย่อมติดอยู่ในบ่วงแห่งภาพลวงตานี้ ทำให้ความโลภและความทะนงตนเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ จนสิ้นลมหายใจ