คำอธิบายเชิงลึก

ต่อเนื่องจากพระธรรมบทก่อนหน้า พระพุทธองค์ทรงเน้นย้ำถึงสภาวะจิตที่ตรงกันข้ามกับความอิจฉาริษยา นั่นคือการหลุดพ้นจากความไม่พอใจทั้งปวง ในขณะที่ผู้มีความริษยามักจะถูกรบกวนด้วยความสำเร็จหรือลาภสักการะของผู้อื่น แต่ผู้ปฏิบัติที่ได้ 'ถอนราก' ของกิเลสเหล่านี้ออกไปแล้ว ย่อมพบกับความสงบที่แท้จริง เมื่อหนามแห่งความอิจฉา ทิฐิมานะ และการเปรียบเทียบถูกขจัดออกไปจนหมดสิ้น จิตใจย่อมพร้อมที่จะตั้งมั่นเป็นสมาธิ ความสงบนี้ไม่ใช่สิ่งที่จะเกิดขึ้นเพียงชั่วครั้งชั่วคราว แต่จะดำรงอยู่ได้อย่างมั่นคงทั้งกลางวันและกลางคืน คำสอนนี้เป็นยารักษาใจสำหรับมนุษย์ที่มักเปรียบเทียบตนเองกับผู้อื่น การทำลายรากเหง้าแห่งความริษยาจะช่วยให้เราสร้าง 'มุทิตาจิต' ซึ่งนำพาจิตใจไปสู่ความสงบนิ่ง ไม่หวั่นไหวต่อความเสื่อมหรือความเจริญในโลกภายนอก