คำอธิบายเชิงลึก

พระธรรมบทนี้พระพุทธองค์ทรงแสดงที่วัดเชตวันมหาวิหาร เกี่ยวกับพราหมณ์ชาวนาผู้หนึ่งซึ่งเดิมทีไม่เลื่อมใสในพระพุทธองค์ แต่ต่อมาได้กลายเป็นมิตรและสัญญาว่าจะแบ่งผลผลิตให้พระพุทธองค์ เมื่อพายุทำลายพืชผลจนหมดสิ้น พราหมณ์กลับทุกข์ใจเพียงเพราะตนไม่สามารถรักษาคำพูดได้ พระพุทธองค์จึงเสด็จมาปลอบโยนและแสดงธรรมว่าความเศร้าโศกและความกลัวทั้งปวงเกิดจากตัณหาความยึดติด ความทุกข์ทั้งมวลในโลกล้วนมีต้นเหตุมาจากการยึดมั่นในตัวตน พระองค์สอนว่าการขจัดกิเลสไม่ใช่การต่อสู้กดขี่ แต่เป็นการใช้ 'สติ' รับรู้เท่าทัน เมื่อเรารู้เท่าทันด้วยความเมตตาและปล่อยวาง ความโกรธหรือความทุกข์เหล่านั้นก็จะจางหายไปเอง การฝึกฝนสติอยู่กับลมหายใจและความสงบคือวิธีที่จะพาเราไปสู่ความพ้นทุกข์และไร้ความหวาดกลัวอย่างแท้จริง