คำอธิบายเชิงลึก

คาถานี้ตรัสปรารภมารดาของพระกุมารกัสสปะ นางตั้งครรภ์โดยไม่รู้ตัวก่อนบวชเป็นภิกษุณี จึงถูกกล่าวหาว่าปาราชิก แต่ภายหลังก็พ้นมลทิน หลายปีต่อมา เมื่อนางพบเห็นบุตรชาย (ซึ่งได้บวชเป็นพระภิกษุเช่นกัน) นางจึงวิ่งเข้าไปหาด้วยความรักใคร่ผูกพันฉันมารดา เพื่อจะตัดความยึดติดทางโลกของนาง ท่านจึงกล่าววาจาหมางเมินใส่นาง นางเสียใจมากและตระหนักว่าแม้แต่บุตรในอุทรก็ยังพึ่งพาไม่ได้ นางจึงตั้งปณิธานที่จะพึ่งพาตนเองอย่างถึงที่สุด ด้วยความพากเพียรอย่างแรงกล้า ในไม่ช้านางก็บรรลุธรรม คำอธิบายนี้เน้นย้ำถึงสัจธรรมที่เป็นหัวใจของพระพุทธศาสนา นั่นคือการพึ่งพาตนเองอย่างแท้จริง พระพุทธเจ้าทรงสอนให้ 'มีตนเป็นที่พึ่ง มีตนเป็นสรณะ' ไม่มีพระผู้ช่วยให้รอด เทพเจ้า หรือแม้แต่พระพุทธองค์เอง ที่จะประทานความหลุดพ้นหรือแบกรับภาระกรรมแทนเราได้ แต่ละบุคคลต้องบุกเบิกเส้นทางของตนเอง เลือกทำความดีและปฏิบัติอย่างพากเพียร เพราะเราคือผู้กำหนดชะตาชีวิตของเราเองเพียงผู้เดียว