คำอธิบายเชิงลึก

คาถานี้ตรัสปรารภพฤติกรรมของพระอุปนันทเถระ ผู้เป็นนักเทศน์ฝีปากเอกที่สอนให้ผู้อื่นรู้จักมักน้อยสันโดษ แต่ตนเองกลับมีความโลภ สะสมของบริจาคและกอบโกยสิ่งของที่ดีที่สุดไว้ พระพุทธเจ้าทรงตำหนิความหน้าไหว้หลังหลอกของท่าน โดยชี้ให้เห็นว่าครูบาอาจารย์ที่แท้จริงต้องประพฤติตนให้อยู่ในร่องในรอยก่อนที่จะไปสั่งสอนผู้อื่น คำอธิบายนี้ยังเป็นการเตือนสติถึงผู้นำที่จอมปลอม ไม่ว่าจะในทางศาสนาหรือสังคม ที่ใช้คำพูดสวยหรูเพื่อหาผลประโยชน์ส่วนตน ในขณะที่การกระทำกลับเต็มไปด้วยความยึดติดทางโลก การสั่งสอนธรรมะจะเกิดผลและมีความศักดิ์สิทธิ์ก็ต่อเมื่อผู้สอนได้ประพฤติปฏิบัติตามคุณธรรมที่ตนสอนอย่างแท้จริง การเป็นผู้นำทางศีลธรรมที่แท้จริงต้องมีความสอดคล้องกันอย่างเคร่งครัดระหว่างคำพูดและการกระทำ