คำอธิบายเชิงลึก

พระพุทธองค์ทรงแสดงพระคาถานี้ ณ พระวิหารเชตวัน ปรารภพระนางมัลลิกาเทวี แม้พระนางจะเป็นอุบาสิกาผู้มีศรัทธาแรงกล้า แต่ครั้งหนึ่งได้ทำบาปหนักและพูดปดต่อพระราชาเพื่อปกปิดความผิด พระนางแบกรับความรู้สึกผิดนี้ไว้จนวาระสุดท้าย ซึ่งทำให้ต้องไปเสวยทุกข์ในนรกเป็นเวลา 7 วันก่อนจะได้ไปจุติบนสวรรค์ชั้นดุสิต พระเจ้าปเสนทิโกศลทรงโศกเศร้าอย่างหนัก พระพุทธองค์จึงทรงใช้ราชรถเป็นอุปมาเพื่อปลอบประโลมพระทัย โดยทรงชี้ให้เห็นว่า แม้ราชรถที่ตกแต่งอย่างวิจิตรงดงามที่สุด ท้ายที่สุดก็ต้องเก่าและผุพังไปตามกาลเวลา เฉกเช่นเดียวกับร่างกายของมนุษย์ ไม่ว่าจะทุ่มเททรัพย์สินเงินทองเพื่อประทินโฉมเพียงใด ร่างกายก็ย่อมตกอยู่ภายใต้กฎแห่งความไม่เที่ยง แต่พระพุทธองค์ทรงเน้นย้ำว่า "สัจธรรม" หรือคุณงามความดีของสัตบุรุษนั้น ไม่มีวันเก่าหรือเสื่อมสลาย สิ่งของทางวัตถุและร่างกายอาจแตกดับไป แต่บุญกุศลและปัญญาจะยังคงอยู่และถูกสืบทอดจากบัณฑิตสู่บัณฑิต