คำอธิบายเชิงลึก

พระพุทธองค์ทรงแสดงพระคาถานี้ ณ พระวิหารเชตวัน ปรารภสามเณรสุขะวัย 7 ขวบ ภายใต้การชี้แนะของพระสารีบุตรผู้เป็นอาจารย์ สามเณรได้เรียนรู้วิปัสสนากรรมฐาน เมื่อเห็นชาวนาชักน้ำเข้านา ช่างศรดัดลูกศรให้ตรง และช่างไม้ถากไม้ สามเณรสุขะจึงตระหนักว่าตนเองก็ต้องฝึกฝนและควบคุมจิตใจตนเองเช่นกัน และในไม่ช้าท่านก็บรรลุเป็นพระอรหันต์ เรื่องนี้แสดงให้เห็นถึงความสำคัญของการมีครูบาอาจารย์ที่ปราดเปรื่องและรู้แจ้ง ในยุคปัจจุบัน ผู้คนมักแสวงหาพระอาจารย์ที่มีชื่อเสียงหรือมียศถาบรรดาศักดิ์ แต่สมณะที่แท้จริงจะไม่แสวงหาสถานะทางโลก การวิ่งตามชื่อเสียงและตำแหน่งในทางศาสนามักนำไปสู่ความเสื่อมถอยทางจิตวิญญาณ การได้พบครูบาอาจารย์ที่แท้จริงและอ่อนน้อมถ่อมตน ซึ่งมุ่งเน้นการขัดเกลาภายใน ถือเป็นพรประเสริฐที่หาได้ยากและเป็นเครื่องเกื้อหนุนหนทางสู่ความหลุดพ้นอย่างยิ่ง