คำอธิบายเชิงลึก

คาถานี้แสดงให้เห็นถึงลักษณะของสัตบุรุษและบัณฑิต สัตบุรุษย่อมละทิ้งความยึดมั่นถือมั่นในกามคุณทางโลกโดยสิ้นเชิง เพราะเข้าใจว่าตัณหาเป็นรากฐานของความทุกข์ ผู้ที่วิ่งตามหาความสุขทางกามารมณ์อยู่ตลอดเวลาย่อมไม่มีวันอิ่มเอมใจอย่างแท้จริง ความสุขที่แท้จริงเกิดจากความสันโดษและการปล่อยวางจากความปรารถนาที่มากเกินไป ยิ่งไปกว่านั้น บัณฑิตจะไม่หวั่นไหวไปตามความเป็นคู่ของโลก เช่น ความฟูขึ้นหรือยุบลง ความสุขหรือความทุกข์ พวกเขาเข้าใจถึงธรรมชาติของความผันผวนในโลกนี้ว่าล้วนไม่เที่ยงและเป็นภาพลวงตา แทนที่จะมัวกังวลกับได้และเสีย พวกเขาดำรงอยู่ในปัจจุบันขณะด้วยความมีสติ และคงความสงบไม่หวั่นไหวต่อสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปอยู่เสมอ