คำอธิบายเชิงลึก

พระพุทธองค์ทรงเปรียบเทียบอันตรายที่เกิดจากจิตที่มุ่งร้ายกับอันตรายที่ศัตรูกระทำต่อศัตรู เหตุใดจึงทรงเปรียบเทียบเช่นนี้? การแก้แค้นของศัตรูสร้างความเสียหายในขอบเขตส่วนบุคคลที่คับแคบ อย่างไรก็ตาม จิตที่มุ่งไปสู่ความชั่วร้าย—การก่ออกุศลกรรมบถ ๑๐—ย่อมก่อให้เกิดความพินาศอย่างใหญ่หลวง มันไม่เพียงทำร้ายตนเอง แต่ยังทำร้ายผู้อื่นและสรรพสัตว์อีกมากมาย นับเป็นโศกนาฏกรรมร่วมกันของสังคม ลองจินตนาการดูว่าหากบุคคลที่เก็บงำความอาฆาตมาดร้ายอย่างลึกซึ้งมีอำนาจและอิทธิพลมหาศาล ภัยพิบัติที่จะเกิดแก่มนุษยชาติจะร้ายแรงเพียงใด! ประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติได้พิสูจน์เรื่องนี้อย่างชัดเจน ทรราชผู้โหดร้ายได้ก่อให้เกิดความทุกข์ยากแสนสาหัสแก่เพื่อนมนุษย์ ด้วยความทะเยอทะยานที่ไม่รู้จักพอและความปรารถนาที่จะครอบครองโลก พวกเขาใช้ทุกวิถีทางที่โหดเหี้ยมเพื่อสนองตัณหาในอำนาจของตน แต่บุคคลที่เก็บงำความมุ่งร้ายเช่นนั้นย่อมมีความทุกข์อยู่แล้ว พวกเขาทรมานและลงโทษมโนธรรมของตนเอง พวกเขาไม่เคยสัมผัสกับความสงบหรือความสุขที่แท้จริง เพราะ 'ความสำเร็จ' ของพวกเขาถูกสร้างขึ้นบนซากศพของผู้อื่น จิตใจของพวกเขาจะสงบสุขได้อย่างไร? ในท้ายที่สุด พวกเขาจะต้องชดใช้อย่างสาสม และได้รับผลกรรมที่พวกเขาได้ก่อไว้ นี่คือเหตุผลที่พระพุทธองค์ทรงประทานคำเตือนในพระคาถานี้