คำอธิบายเชิงลึก

สำหรับคาถาที่ ๓๗๓ พระพุทธเจ้าทรงสอนว่าผู้บวชที่เข้าไปสู่สถานที่สงัดซึ่งจิตมักสงบ และพิจารณาธรรมด้วยปัญญาอันหยั่งรู้ จะได้เสวยสุขอันเหนือมนุษย์ พระพุทธเจ้าและภิกษุยุคแรกทรงดำเนินชีวิตจาริก มักอยู่ในป่าเขาเพื่อความสงัดในการเจริญสมาธิ ความสงัดภายนอกช่วยชำระจิตได้อย่างมาก แม้พระพุทธองค์และสาวกซึ่งมีภูมิธรรมสูงก็ยังแสวงหาที่สงัด สำหรับคนธรรมดาในปัจจุบันที่อยู่ในความวุ่นวายและสิ่งรบกวน การหาความสงบยิ่งจำเป็น จิตที่สงบทำให้เห็นตนเองชัดและพิจารณาความจริงได้ เมื่อดำรงอยู่ในการพิจารณาธรรม ย่อมได้ความสงบสุขแห่งใจ ซึ่งเป็นความปีติที่ผู้บรรลุความจริงเท่านั้นจะรู้ คนภายนอกไม่อาจเข้าใจได้