มัสยาถูกเขาจับโยนไปบนบก ย่อมดิ้นรน เพื่อจะกลับไปยังแหล่งน้ำที่เคยอาศัย จิตใจเราก็เช่นเดียวกัน ดิ้นรนไปหากามคุณ เพราะฉะนั้น จึงควรละเว้นกามคุณเสีย
ปลาที่ถูกจับขึ้นจากน้ำ โยนไปบนบก ย่อมดิ้นรนฉันใด จิตนี้ก็ย่อมดิ้นรนฉันนั้น ดังนั้น บุคคลจึงควรละทิ้งเขตแดนของมาร

คำอธิบายเชิงลึก

พระพุทธองค์ทรงให้ภาพเปรียบเทียบที่ชัดเจนว่า การถูกหลอกด้วยจิตของตนเองนั้นง่ายดายเพียงใด เมื่อผู้ปฏิบัติยังไม่สามารถฝึกจิตหรือควบคุมอินทรีย์ทั้งหกได้ การสัมผัสกับโลกภายนอกย่อมทำให้จิตกระสับกระส่าย เปรียบเหมือนการโยนปลาขึ้นไปบนบกที่แห้งแล้ง มันจะไม่ดิ้นทุรนทุรายได้อย่างไร? ปลาต้องอาศัยน้ำเพื่อดำรงชีวิต หากถูกโยนลงบนพื้นดินแห้ง มันย่อมต้องตาย ในทำนองเดียวกัน หากผู้ปฏิบัติไม่สามารถควบคุมจิตของตนได้ พวกเขาก็ไม่อาจหนีพ้นจากการรังควานของมาร (กิเลสเครื่องร้อยรัด) ได้ ดังนั้น เพื่อให้พ้นจากเขตแดนของมาร จะต้องใช้ "ลูกศรแห่งปัญญา" และ "คันธนูแห่งสมาธิ" มิฉะนั้น พวกเขาจะต้องสูญสิ้นชีวิตทางจิตวิญญาณ เฉกเช่นปลาที่กำลังจะตายดิ้นทุรนทุรายอยู่บนชายฝั่ง

🌿

เซน AI ผู้ช่วย

ออนไลน์

ยินดีต้อนรับ คาถาที่ 34 ฉันคือเซน AI ผู้ช่วยของคุณที่จะช่วยคุณไตร่ตรองบทนี้ คุณมีคำถามหรือต้องการค้นหาความหมายเพิ่มเติมหรือไม่?