คำอธิบายเชิงลึก

ในขณะที่พระธรรมบทก่อนหน้ากล่าวถึงชีวิตที่ 'ง่าย' ของคนไร้ยางอาย พระธรรมบทนี้เน้นย้ำว่าหนทางแห่งผู้มีคุณธรรมเป็นสิ่งที่ทำได้ยาก ชีวิตย่อมยากลำบากสำหรับผู้ที่ถ่อมตนและแสวงหาความบริสุทธิ์อยู่เสมอ ไม่ยึดติดในกามคุณ ไม่อวดตัว มีวิถีชีวิตที่สะอาดบริสุทธิ์ และเปี่ยมด้วยปัญญา ผู้ที่มีลักษณะเช่นนี้ย่อมต้องใช้ชีวิตด้วยความตั้งใจ มีสติสัมปชัญญะ และมีความสำรวมอย่างยิ่ง ต่างจากผู้ที่ดำเนินชีวิตตามอำเภอใจ ผู้ปฏิบัติธรรมที่สูงส่งย่อมต้องระมัดระวังในทุกความคิด คำพูด และการกระทำ แม้แต่ความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยก็ต้องใส่ใจ สิ่งนี้ต้องอาศัยความพยายามอย่างมากในการเอาชนะกิเลสและรักษาความถ่อมตนแม้ในยามที่ผู้อื่นกระทำไม่เหมาะสม ความประเสริฐที่แท้จริงจึงพบได้ในวินัยที่ 'ยาก' นี้ เพราะเป็นหนทางเดียวที่นำไปสู่สันติสุขและความหลุดพ้นอย่างยั่งยืน