คำอธิบายเชิงลึก

พระคาถานี้ตรัส ณ วัดเวฬุวัน เกี่ยวกับนางอุตตราผู้มีจิตศรัทธา นางเป็นบุตรของอดีตคนรับใช้ผู้ร่ำรวยจากการทำบุญ นางได้แต่งงานกับเศรษฐีและได้จ้างหญิงงามนามว่า สิริมา มาปรนนิบัติสามีเพื่อให้ตนมีเวลาทำบุญ วันหนึ่งเมื่อสิริมาเห็นสามีของนางยิ้มให้ด้วยความเข้าใจผิดจึงโกรธจัดและสาดเนยใสร้อนๆ ใส่ศีรษะนางอุตตรา แต่แทนที่จะโกรธแค้น นางอุตตรากลับห้ามไม่ให้บ่าวไพร่ทำร้ายสิริมาและกล่าวขอบคุณนางที่ทำให้ตนมีเวลาทำบุญ สิริมาละอายใจจึงไปกราบทูลขอขมาต่อพระพุทธเจ้า พระพุทธองค์ทรงสรรเสริญนางอุตตราและทรงสอนว่า ความโกรธควรชนะด้วยความไม่โกรธ ความชั่วชนะด้วยความดี ความตระหนี่ชนะด้วยการให้ และคำลวงชนะด้วยความจริง เรื่องนี้ชี้ให้เห็นว่าพลังแห่งเมตตาและการให้อภัยคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดในการชนะใจตนเองและผู้อื่น