คำอธิบายเชิงลึก

พระคาถานี้ตรัส ณ ป่าไทร เกี่ยวกับนางโรหิณี พระธิดาในศากยวงศ์ เรื่องมีอยู่ว่า พระอนุรุทธเถระได้กลับมายังกรุงกบิลพัสดุ์พร้อมด้วยภิกษุสงฆ์ ญาติพี่น้องทุกคนต่างมาต้อนรับ ยกเว้นนางโรหิณีซึ่งละอายใจเพราะป่วยเป็นโรคผิวหนัง พระเถระจึงสั่งให้เธอมาร่วมพิธี เมื่อมาถึงพระเถระแนะนำให้เธอนำเครื่องประดับไปขายเพื่อสร้างที่พักสงฆ์และถวายทานแด่พระพุทธเจ้าและพระสงฆ์ นางปฏิบัติตามจนหายจากโรค พระพุทธองค์ทรงอธิบายว่าโรคนี้เป็นวิบากกรรมจากความโกรธและความริษยาในอดีตชาติที่นางเคยแกล้งนางรำ แต่ด้วยจิตที่เลื่อมใสในการทำบุญในชาตินี้ นางจึงได้ไปเกิดในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ เรื่องนี้ชี้ให้เห็นว่าความโกรธเป็นกิเลสที่เผาผลาญทั้งตนเองและผู้อื่น การละวางความโกรธ ความถือตัว และความยึดมั่นถือมั่นในนามรูป จึงเป็นหนทางสู่ความพ้นทุกข์