คำอธิบายเชิงลึก

พระธรรมบทนี้พระพุทธองค์ทรงแสดงที่วัดเชตวันมหาวิหาร เกี่ยวกับนางวิสาขาผู้เป็นอุบาสิกา เมื่อหลานสาวอันเป็นที่รักชื่อทัตตาเสียชีวิต นางวิสาขาเต็มไปด้วยความเศร้าโศกเสียใจ พระพุทธองค์จึงทรงสอนให้เห็นถึงความทุกข์ที่เกิดจากความรักและความยึดมั่นถือมั่น พระองค์ตรัสถามให้เห็นว่าหากต้องเศร้าโศกต่อการจากไปของทุกคน ชีวิตก็จะมีแต่ความทุกข์ระทม ความเศร้าโศกและความกลัวทั้งปวงล้วนเกิดจากความรักใคร่ผูกพัน การแสดงความรักต่อผู้ตายที่แท้จริงไม่ใช่การคร่ำครวญ แต่เป็นการทำใจให้สงบและบำเพ็ญบุญอุทิศให้ เพื่อให้ผู้จากไปไปสู่สุคติ ความรักใคร่คือต้นเหตุแห่งการเวียนว่ายตายเกิดและเป็นบ่อเกิดแห่งความทุกข์ ผู้ใดตัดความยึดติดได้ ผู้นั้นย่อมพ้นจากความกลัวทั้งปวง