ผู้แพ้ย่อมก่อเวร ผู้พ่ายย่อมอยู่เป็นทุกข์ ผู้ละความแพ้และความพ่ายเสีย มีใจสงบระงับนั่นแหละเป็นสุข
ชัยชนะย่อมก่อเวร ผู้พ่ายแพ้ย่อมอยู่เป็นทุกข์ ผู้ที่ละวางทั้งชัยชนะและความพ่ายแพ้ได้ ย่อมอยู่เป็นสุข
คำอธิบายเชิงลึก
พระพุทธองค์ทรงตรัสพระธรรมบทนี้ที่เชตวันมหาวิหาร เกี่ยวกับเหตุการณ์ของพระเจ้าปเสนทิโกศล หลังจากทรงพ่ายแพ้สงครามต่อพระเจ้าอชาตศัตรูถึงสามครั้ง ทำให้พระองค์ทรงโทมนัสและละทิ้งการเสวย พระพุทธองค์จึงทรงสอนว่าทั้งชัยชนะและความพ่ายแพ้ล้วนเป็นที่มาของความทุกข์ ผู้ชนะย่อมก่อเวร ส่วนผู้แพ้ย่อมอยู่เป็นทุกข์ ความสุขที่แท้จริงเกิดจากการก้าวข้ามความยึดติดในชัยชนะและความพ่ายแพ้อันเกิดจากอัตตา
🌿
เซน AI ผู้ช่วย
ออนไลน์