๑๘. เต ตาทิเส ปูชยโต นิพฺพุเต อกุโตภเย น สกฺกา ปุญฺญํ สงฺขาตุํ อิเมตฺตมปิ เกนจิ ฯ ๑๙๖ ฯ
ผู้ใดบูชาท่านที่ควรบูชา คือพระพุทธเจ้าหรือพระสาวกทั้งหลาย ผู้ก้าวล่วงวิสัยแห่งเครื่องกีดขวาง และล่วงพ้นความเศร้าโศกเสียใจไปแล้ว การบูชาท่านผู้มีความสงบและปราศจากความกลัวเช่นนี้ อานิสงส์ของผู้นั้นย่อมไม่มีใครสามารถคำนวณวัดได้
คำอธิบายเชิงลึก
พระพุทธองค์ทรงแสดงธรรมบทนี้เกี่ยวข้องกับพราหมณ์ผู้มีความเคารพอย่างสูงต่อวิหารเก่าแก่ เมื่อพระพุทธองค์ทรงเนรมิตเจดีย์ทองของพระกัสสปสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงอธิบายว่ามีบุคคล 4 ประเภทที่ควรค่าแก่การเคารพสักการะและถวายทาน คือ พระพุทธเจ้า พระปัจเจกพุทธเจ้า พระอรหันต์ และพระเจ้าจักรพรรดิ คำสอนนี้เน้นย้ำว่าการบูชาไม่ใช่เพียงการให้สิ่งของภายนอก แต่เป็นการแสดงออกถึงความเคารพจากใจจริง อานิสงส์อันหาประมาณมิได้ย่อมบังเกิดแก่ผู้ที่เคารพบูชาท่านผู้ก้าวล่วงกิเลส ความกลัว และความเศร้าโศกแล้ว นอกจากนี้ พระพุทธองค์ยังทรงสอนว่า การถวายทานที่แท้จริงต้องอาศัยทั้ง 'อามิสบูชา' คือการสนับสนุนพระธรรมวินัย และ 'ปฏิบัติบูชา' คือการฝึกจิตให้สงบปราศจากเครื่องเศร้าหมอง ซึ่งเป็นอาหารหล่อเลี้ยงปัญญาทางจิตวิญญาณ
🌿
เซน AI ผู้ช่วย
ออนไลน์