คำอธิบายเชิงลึก

ต่อเนื่องจากพระคาถาที่ 179 พระคาถานี้อธิบายเพิ่มเติมถึงสภาวะการตรัสรู้ของพระพุทธองค์ หากพระคาถาก่อนหน้าเน้นย้ำถึงความไม่สามารถติดตามรอยพระพุทธเจ้าได้ พระคาถานี้เน้นไปที่ความไม่มีอยู่ของ 'ตัณหาที่ร้อยรัด' ซึ่งเป็นเชื้อเพลิงให้เกิดวัฏสงสาร พระพุทธองค์ทรงอธิบายว่าสำหรับผู้ที่ตัดบ่วงแห่งความอยากได้อย่างสิ้นเชิงแล้ว ย่อมไม่มี 'ตาข่าย' หรือ 'เหยื่อ' ใดที่จะมาล่อลวงหรือดักจับเขาได้ เมื่อก้าวข้ามแรงขับเคลื่อนแห่งความโลภ ความโกรธ และความหลงแล้ว จิตที่ตรัสรู้ย่อมเป็นสภาวะที่ไม่มีปัจจัยปรุงแต่ง และไม่สามารถถูกลากกลับเข้าไปในกับดักแห่งภพภูมิทางโลกได้อีก นี่เป็นเครื่องเตือนใจอันลึกซึ้งว่า ความหลุดพ้นอยู่ที่การทำลายตัณหาที่เป็นเหตุแห่งการเวียนว่ายตายเกิด