คำอธิบายเชิงลึก

พระพุทธองค์ตรัสพระคาถานี้ที่วัดเวฬุวัน ปรารภเรื่องอภัยราชกุมาร หลังจากได้รับชัยชนะในการศึก อภัยราชกุมารหลงใหลในความงามของนางระบำในพระราชวัง เมื่อนางล้มป่วยและเสียชีวิตอย่างกะทันหัน ราชกุมารจึงตกอยู่ในความโศกเศร้า พระพุทธองค์ทรงปลอบโยนและแสดงธรรมเรื่องการเวียนว่ายตายเกิด ความสูญเสียเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นนับครั้งไม่ถ้วนในสังสารวัฏ ผู้เขลามักจมปลักอยู่ในความโลภและความยึดติดในโลกียสุข แต่ผู้มีปัญญาย่อมมองเห็นความจริงว่าโลกนี้เปรียบเสมือนสิ่งที่ตกแต่งไว้สวยงามแต่ไร้สาระแก่นสาร เป็นเพียงความฝันชั่วคราว การไม่หลงใหลในเหยื่อล่อทางโลกและปล่อยวางจากความยึดมั่นถือมั่น คือหนทางแห่งความหลุดพ้นและความสงบสุขอย่างแท้จริง