คำอธิบายเชิงลึก

พระพุทธองค์ทรงแสดงพระคาถานี้ ณ พระวิหารเวฬุวัน ปรารภเปรตที่มีรูปร่างคล้ายงู พระมหาโมคคัลลานะขณะลงจากเขาคิชฌกูฏได้เห็นเปรตที่ถูกไฟลุกท่วมตัว ภายหลังพระพุทธองค์ทรงอธิบายว่า ในสมัยพระกัสสปพุทธเจ้า เปรตตนนี้เคยเป็นโจรที่เกิดความริษยา จึงเผาทำลายทรัพย์สินและวัดที่เศรษฐีสร้างถวาย ด้วยวิบากกรรมนั้น เขาจึงตกนรกอเวจีและมาเกิดเป็นเปรต พระพุทธองค์ทรงสอนว่า คนพาลเวลาทำชั่วจะไม่รู้ตัว แต่จะถูกแผดเผาด้วยกรรมชั่วในภายหลัง กรรมคือความเคยชินที่เกิดจากการกระทำทางกาย วาจา และใจ โดยมีใจเป็นนาย กฎแห่งกรรมนั้นเที่ยงตรงเสมอ ทำดีย่อมได้ดี ทำชั่วย่อมได้ชั่ว บัณฑิตย่อมมองเห็นผลลัพธ์และหลีกเลี่ยงการทำบาป กรรมมีผลผูกพันทั้งในอดีต ปัจจุบัน และอนาคต อีกทั้งยังมีกรรมส่วนบุคคลและกรรมหมู่ (เช่น การทำลายสิ่งแวดล้อมที่ส่งผลกระทบต่อคนจำนวนมาก) ดังนั้น การจะสร้างสังคมที่ดีงามได้ ย่อมต้องเริ่มจากการขัดเกลาตนเองและสำรวมระวังในกาย วาจา ใจ ของแต่ละบุคคล