สวัสดีค่ะ คาถาบทนี้จากพระธรรมบท บทที่ 13 ข้อ 174 สอนว่าโลกนี้เต็มไปด้วยความมืดมิดทางปัญญา มีเพียงคนส่วนน้อยเท่านั้นที่จะมองเห็นความจริงและหลุดพ้นจากกิเลสได้ เหมือนนกที่ติดอยู่ในตาข่ายของนายพราน มีเพียงไม่กี่ตัวเท่านั้นที่จะสามารถหลุดรอดไปได้และบินขึ้นสู่สรวงสวรรค์ได้ คนส่วนใหญ่ในโลกก็เช่นกัน มักจะติดอยู่ในความไม่รู้และความยึดมั่นถือมั่น ทำให้ยากที่จะเข้าถึงความสุขที่แท้จริงและหลุดพ้นจากทุกข์ เรื่องราวของเด็กหญิงช่างทอผ้าที่ฝึกเจริญมรณสติ แสดงให้เห็นว่าผู้ที่มีปัญญาจะเตรียมพร้อมรับมือกับความตายด้วยการทำความดีและละเว้นความชั่ว ไม่ยึดติดกับสิ่งใดๆ ทำให้สามารถก้าวไปสู่ภพภูมิที่ดีกว่าได้ คุณได้พิจารณาถึงความมืดมิดทางปัญญาในชีวิตของคุณบ้างไหมคะ?