คำอธิบายเชิงลึก

ความตายเป็นกฎที่หลีกเลี่ยงไม่ได้สำหรับทุกสรรพสัตว์ เมื่อไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ ก็ไม่มีที่ใดให้หลบซ่อน เราจึงต้องเผชิญหน้าและพิจารณาให้เห็นซึ้งถึงสัจธรรมแห่งความไม่เที่ยง (อนิจจัง) ชีวิตมนุษย์นั้นผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับเงาที่ผ่านหน้าต่าง เมื่อเข้าใจความไม่เที่ยงอย่างถ่องแท้ เราจะหมดความกลัวต่อความตาย และเมื่อไม่มีความกลัว การวิ่งหนีจึงไร้ความหมาย แท้จริงแล้วความไม่เที่ยงคือพลังชีวิตของทุกสรรพสิ่ง การเปลี่ยนแปลงคือแหล่งกำเนิดของการเริ่มต้นใหม่เสมอ หากชีวิตหยุดนิ่งโดยสิ้นเชิง เช่น ทารกยังคงเป็นทารกตลอดไป ชีวิตก็จะสูญเสียความหมายและการเติบโต การเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่องของร่างกายเราและโลกรอบตัวคือสิ่งที่ทำให้ชีวิตมีชีวา ดังนั้น แทนที่จะกลัวความไม่เที่ยง เราควรชื่นชมมัน การแสวงหาความเที่ยงแท้ในความไม่เที่ยงนั้นเป็นภาพลวงตา ความสงบที่แท้จริงเกิดจากการใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ในปัจจุบัน ความตายเป็นเพียงสภาวะเปลี่ยนผ่านของการเปลี่ยนแปลง ไม่ใช่จุดจบที่สมบูรณ์ การพยายามหยุดกระแสแห่งการเปลี่ยนแปลงนั้นโง่เขลาพอๆ กับการพยายามขังลมหรือผูกเมฆไว้ การใช้ชีวิตด้วยทัศนคติที่เอาแต่หลบหนี หมายถึงการมีชีวิตอยู่ในโลกแห่งภาพลวงตา วิ่งไล่ตามสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง พระพุทธองค์ทรงย้ำเตือนว่าไม่มีผู้ใดหนีพ้นความตายได้ เราต้องหยุดวิ่งหนี ตื่นรู้ต่อความเป็นจริง และมีสติในทุกขณะของชีวิต