คำอธิบายเชิงลึก

พระคาถานี้พระพุทธองค์ทรงแสดง ณ เวฬุวันมหาวิหาร ปรารภลุงของพระสารีบุตร ผู้บริจาคทานจำนวนมากแก่นักบวชเชนเพื่อหวังไปเกิดในสวรรค์ พระสารีบุตรจึงพาไปเฝ้าพระพุทธเจ้า สัตว์โลกมีอุปนิสัยและบุญบารมีต่างกันตามกรรมที่สั่งสม บางพวกพึ่งพาเทพเจ้าภายนอก หรือกราบไหว้ภูตผีและสิ่งของต่างๆ ด้วยความงมงาย การทำบุญหวังผลสวรรค์ของลุงนั้นเป็นสิ่งดี แต่ยังมีกิเลสเจือปนและมีวันหมดสิ้น พระพุทธองค์ทรงมุ่งให้เขายกระดับจิตใจสู่การหลุดพ้น การถวายทานแด่ผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบผู้ชี้ทางแห่งสัจธรรม ย่อมมีอานิสงส์เหนือกว่าการบูชายัญอย่างงมงายร้อยปี การบูชาที่แท้จริงคือการเจริญธรรมกายอันบริสุทธิ์ของตนเอง ตามนัยแห่ง 'สูตร ๔๒ บท' อานิสงส์แห่งทานจะเพิ่มพูนตามระดับการรู้แจ้งของผู้รับ และสูงสุดคือการถวายทานแด่สภาวะ 'ไร้ความคิด ไร้ที่ตั้ง ไร้การปรุงแต่ง และไร้การบรรลุ' ซึ่งเป็นสภาวะปรมัตถ์ของพระพุทธเจ้าทั้งปวง